Борбата на еден син да не стане син – колку борби за една метаморфоза? Оддалечувајќи се од мајка ми,  научив да го видам насилството,  и го гледав насекаде Книгава ја чекав година и нешто, откако „Илика“ ја најави по излегувањето на „Кој го уби татко ми“, двете во превод на Ацо Пероски. Не знам, можеби само мене ми се чини тоа чекање долго, знаејќи дека ќе ја читам книгата што ќе ми ја одбележи читачката 2026.   Несомнено, Луј се задржува до автофикцијата, преку која го започ

Пишува: Ивана Јовановска Добрата книжевност само нѐ потсетува дека не можеме да избегаме од товарот на нашата човечност, што произлегува од соочувањето со најстрашните болки и она што полека исчезнува пред нас. Верувам дека добрата книжевност нѐ соочува со нашата смртност, како и со многу други перенијални теми со кои се соочуваме како луѓе. Ни ја покажува неудобноста на светот и нашето место околу неа.

Втората книжевна тројка којашто ја исчитав во новава година се тројца млади поети од регионот. Станува збор за книгите: „Džimi, do you love me?“ од Крсто Гиљен (2025, Lom), „Dečaci istočnog bloka“ од Алекса Крстиќ (2023, PPM Enklava) и „Кako kentauri nose pantalone“ од Ненад Костиќ (2025, Niški kulturni centar). Станува збор за тројца одлични автори од новата книжевна генерација во регионот чија поезија се карактеризира со голема урбаност, слобода, директност, квир-елементи,