Драга моја Калина,   Често збориме за културата кај нас, но она за што често мислам деновиве е каква култура на однесување имаме, овде, кај нас? Не кон посетување настани и негување културни традиции, туку на најбазично ниво – каков ни е односот кон средината, градот, природата. Како и колку се грижиме за она што го оставаме зад себе, било тоа да е простор во кој сме биле или сопственото ѓубре? Викендов на посета ни беше дојдена пријателка од Америка и, се разбира, уште следн

МОЖЕБИ Можеби сум таму Во неасфалтираните уличиња на твоето срце Се движам боса, со пети облеани во крв Барам две очи како твоите Да ме погледнат од некој полусрушен прозорец И јас да заборавам за миг Дека си ме заборавил… Можеби сум изморена од одење Во напукнатите соби на твоето срце Со врати што не се отвораат И необоени ѕидови Гледам избледени спомени насобрани по ќошови А на ѕидовите висат некои слики на разочарување Можеби ќе дојдеш со мене во светот од недопишани песни