Драга моја Калина, Кога веќе ја начнавме темата за децентрализација на културата и ме прашуваш за Тетово, мислам дека е редно да се отвори и темата што (пре)долго време се смета за табу или мудро се одбегнува, а директно ја засега токму културата – соживотот со Албанците и творењето во град кој говори два јазика. Не сакам да зборувам за институционална култура што според про-форма мора да обезбеди видливост на еднаков број Македонци и Албанци и најавите за и по настанот да

По повод читачката промоција на панорамата на поезија пишувана од млади „Техна и Епистам: 5 годни Отскочна даска“ која што ќе се одржи на 7 мај (четврток) од 18 часот како преднастан на отворањето на 6. Скопски поетски фестивал споделуваме 5 песни од петмината избрани поети на минатите пет изданија на „Отскочна даска“. Со ова издание Скопскиот поетски фестивал го одбележува овој мал јубилеј на „Отскочна даска“, настанот посветен на млади што се одржува во рамки на Скопскиот п

Неделен културен информатор „Што има низ град?“ (4.5.2026 – 10.5.2026)

Драга моја Ангела, Ќе почнам со тоа што ќе ти одговарам на прашањето што ми го постави на крајот од последното писмо - не, во Варшава никогаш не ми се случило со некого да влезам во дискусија за тоа зошто амбалажата од сокчето треба да оди во најблиската канта. Рециклирањето тука веќе одамна не е тема на муабет, затоа што е нешто што се подразбира, нешто што дури веќе се зема здраво за готово. Знаеш што друго не е тема на муабет? Децентрализацијата на културата. Сакам да ти н

Драга моја Калина, Често збориме за културата кај нас, но она за што често мислам деновиве е каква култура на однесување имаме, овде, кај нас? Не кон посетување настани и негување културни традиции, туку на најбазично ниво – каков ни е односот кон средината, градот, природата. Како и колку се грижиме за она што го оставаме зад себе, било тоа да е простор во кој сме биле или сопственото ѓубре? Викендов на посета ни беше дојдена пријателка од Америка и, се разбира, уште следн

МОЖЕБИ Можеби сум таму Во неасфалтираните уличиња на твоето срце Се движам боса, со пети облеани во крв Барам две очи како твоите Да ме погледнат од некој полусрушен прозорец И јас да заборавам за миг Дека си ме заборавил… Можеби сум изморена од одење Во напукнатите соби на твоето срце Со врати што не се отвораат И необоени ѕидови Гледам избледени спомени насобрани по ќошови А на ѕидовите висат некои слики на разочарување Можеби ќе дојдеш со мене во светот од недопишани песни

Неделен културен информатор „Што има низ град?“ (23.3.2026 – 29.3.2026)

Драга моја Ангела, Како што знаеш и самата, последниве две недели ги поминав во Скопје. Откако сум отселена за факултет, секоја пролет се враќам на десетина дена околу Велигден и секоја година со секое враќање во овој период се чувствувам како Скопје да е најубавиот град на светот. Ми се чини како да не постои позелено и попријатно место никаде, како зеленилото и топлиот воздух целосно да ги бришат сивилото и смогот кои претходеле цела зима. Градскиот парк е преполн, сите сед