Неодамнешните коментари на глумецот Тимоти Шаламе за време на еден негов разговор со Метју Меконохеј, каде што тој, слободно ќе кажам, арогантно и дрско, изјавува дека не сака да работи во опера или балет бидејќи изумираат и никому не му е гајле за нив, мене ми дојдоа во прав момент и ме поттикнаа да искажам некои мои мислења околу темата на уметноста

Васја Мицковски е млад автор кој го објави својот прв роман „Сета боја зад црнината“. Станува збор за роман што умешно го следи крајот на животот на еден возрасен руски ликовен уметник кој во животот не успеал да направи изложба. Истовремено, него го следат многу непогодни политички ситуации во однос на неговата уметност бидејќи во општествата каде што се движи одредена револуционерна група ја смета ликовната уметност за аристократска и ствар на богатите против што револуцион

Не беше во право кога рече дека на осмомартовскиот марш во Скопје ќе се појави една десетина од луѓето што ги лајкуваа објавите на Слободен печат (бидејќи нив ги цитираше). И знам дека никогаш не ти било помило што не си во право отколку сега. Не знам колку луѓе имаше, но глетката на река граѓани што се слева долж булеварот Св. Климент Охридски беше сјајна, макар за момент почувствував дека не сме сами.

Неделен културен информатор „Што има низ град?“ (9.3.2026 – 15.3.2026)

Ова неделно интервју разговараме со македонскиот писател Иван Шопов, автор на збирката раскази „Зентрифуга“, номинирана за Европската награда за литература што ја доделува Европската унија. Жири комисијата истакнува дека расказите на Шопов се кратки, прецизни, точни, а истовремено раскошни. Тие се мајсторско практикување на едноставната филозофија на минијатурата – со малку да се каже многу, да се долови сѐ, а тоа секако го може само искусен и зрел автор, љубопитен набљудувач

Се навраќам на моето последно писмо во кое ти реков дека веќе не можам да се жалам, дека ќе ти раскажувам убави приказни. Навистина мислев дека тоа ќе ми биде тактика во овие писма, дека и покрај овој хаос околу нас ќе успеам да најдам убави приказни за раскажување. Но, како после она што се случуваше последнава недела да ти раскажам нешто убаво? 

„Како кентаурите носат панталони“ од Ненад Костиќ главно се занимава со прашањето на младешкиот идентитет, машкоста и каква таа може и (не) треба да биде, темите на различноста и, повторно како и во претходните две книги, во фокус доаѓа настраноста. Уште со прашањето во насловот и изборот на кентаурот се инсистира различноста, а преку носењето на панталоните се додава иронија и комичност, кои во песните се појавуваат токму при проблематизирање на конвенционалната и општествен

Неделен културен информатор „Што има низ град?“ (2.3.2026 – 8.3.2026)